ما همچنان الله اکبر گویان سبز هستیم

کوچه باغو آذین بستن

 دل همه عاشقای شهر منتظره و بی قرار..

یکی از گلای شمعدونیو می کنم و میذارم لای موهام.

 می خندم

و تو هم می خندی...

تو نگام می کنی

 و چشمای من بازم طاقت نمیارن...

امشب ماه یه طوری قشنگه..

من و تو هم می ریم تو کوچه باغ

 پیش بی قراری دلای عاشق..

بازم به دادم رسید. درست وقتی ذره ذره وجودم درد داشت.. اونوقتکه  آسمونم پر شده بود از ابرای تیره بی بارون.. اون وقت که راهم داشت بی راهه می شد....

باز به دادم رسید٬ دستمو گرفت و بغلم کرد.. و من در آرامش آغوشش دیگه حتی از درد هم ننالیدم..

بیچاره دلم.. چه زجری کشید.. چقد خسته بود و همیشه خستگی تاب دلتنگی و همه چیز رو سخت تر و سخت تر می کنه...

اما حالا خوبم.. باز دلم گرمه.. باز دلم می تونه پر بزنه وقتی تو حرف می زنی٬ وقتی تو می خندی٬ وقتی تو هستی. و خوب من.. می دونی که بهترین لحظاتم همین ها هستند..

امروز پنجره رو كه باز كردم دلم گرفت.. آخه آبي پنجره مو غبار گرفته بود و من، نديده بودم..

غبار كه از روش گرفتم، خوب شد.. ماه شد..

تمام چيزي كه اين روزها مي بينم بهاره، بهاري كه هر لحظه هست، هر لحظه با منه، بهاري كه هميشه بهاره..

بهار من، پشت آبي پنجره مه.. برام مي خنده و من، دلم براش پر مي زنه..

نفساشو كه مي شنوم تازه مي شم می شکفم درست مثل گلاي شمعدوني تو گلدون..

پنچره مو باز مي كنم و اتاق پرمي شه از نسيم بهاري، و من، پرمي شم از بهار، بهاري كه عاشق قشنگياشم..

عزيز دلم.. تو كه هستي، پنجره باز است و من مي نويسم.. از تو و از دوست داشتن تو كه زيباترين زيباييهاست..

كاش بتوانم..

فاصله ها از ميان مي روند وقتي من دلم مي گيرد..

 قلبم سنگيني نگاهت را احساس مي كند و چشمان من اين را مي فهمند:

نگاهت را مي خوانم ، دلت تنگ است...

با تو ام و همراه مني،

آري فاصله ها از ميان رفتند

آنگاه كه آن دستهاي مهربان تو را چون هديه اي به من بخشيدند

و من دلم را ديدم، كه مي خنديد..

"شب خسته بود از درنگ سياهش

من سايه ام را به ميخانه بردم

هي ريختم خورد، هي ريخت خوردم

خود را به آن لحظه عالي و خوب و خالي سپردم"

سكوت زيباتر از صداي هر سازي طنين مي افكند. نسيم، گونه هايم را نرم، مي نوازد و چيزي در دلم فرو مي ريزد..

نفس هايم به شماره مي افتند و قدم هايم از رفتن باز مي مانند. صدايي در دوردست مرا به خود مي خواند.."چه مومنانه نام مرا آواز مي كني.."

نسيم، دل خوشه هاي گندم را نيز آشفته ساخته.. گندم راز به رقص در آمده..

"با جرعه و جام هاي پياپي

من سايه ام را چو خود مست كردم"

آسمان كوير، زمين كوير، ستاره هاي كوير، نفس كوير،  شب كوير... چه زيياست اين ديار...

با هر قدمي كه برمي دارم حس مي كنم بزرگتر مي شوم. درست به اين مي ماند كه دست در دست خدا دارم و اوست كه هر لحظه همراه و همقدمم است. دوست دارم آنقدر بر سردي و گرمي اين خاك راه بروم كه درد تاولهاي پاهايم مرا به گريه وادارد. چقدر اين خستگي شيرين و چقدر اين دلتنگي خواستني ست..

هنوز صدايت را مي شنوم و هنوز پوست انگشتانم از حسي شگرف مي سوزند..

كاش نمي ديدم از پنجره

رفتنت را

كه هر بار پنجره را باز مي كنم،

دلم تنگ نگاهي مي شود

كه چه صادقانه مي بخشيد

و چه معصومانه عاشقم مي كرد..

بغض مي كنم

و اين

سنگيني بغض هاي سربسته است

كه بر دلم مي ماند

كه مسافر را

با اشك بدرقه نمي كنند..

"باد خزاني بر بام

باد

آكنده ي اندوه

تكه هاي بهار را كه در قلبم جا نهادي

كجا بگذارم.."

تو كه نور چشمامي، تو كه فروغ نگاهمي، اگه چشم وا كنم و نباشي، تو ظلمت نبودنت چي كار كنم؟! چه جوري تاريكيمو، كوريمو، طاقت بيارم؟! تو كه مي دوني چقدر از تاريكي مي ترسم، نگاتو ازم نگير..

هستم و هستي..

قطره قطره مي چكي تو وجودم.. دلمو سرمست عطر نفسات مي كني..

روحي، كه مي دمي تو قلبم..آروم آروم پر مي شم از تو..

خون جاري رگام مي شي و مي شنوم قدماتو تو داغي تنم..

تو بيقراري نيوشيدنت مست مستم..

كه من نبود دگر آن من..تموم مي شم.